💁‍♂विलक्षण विपरीत🤦‍♂

लहानपणी जे जे करायला गेले की, कुणी तरी नकार घंटा वाजवायचेच.झाडावर चढू नकोस,सूरपारंब्या खेळू नकोस, विहीरीत उतरू नकोस, आणि पाटात किंवा चारीत अज्जीबात पोहायला जाऊ नकोस.हे सगळे करायला तू काय पोरगा आहेस का?पण या सर्व गोष्टी मी एकदाच नाही तर अनेकदा केल्या.पण अर्थातच सर्वांचा डोळे चुकून.बोरीची बोरे तोंडाने तोडून खाण्यात जी मजा यायची,ती दगडाने पाडून खाण्यात मुळीच येत नसायची.जांभळांची सेम तीच तऱ्हा होती.कुठल्याही झाडाच्या शेंड्यावर चढून जाण्यात जी नशा होती ती,आज कशातही नाही.झाडाच्या फांदीला,वडाच्या पारंबीला पकडून झोका खेळण्यात जे सुख,जो आनंद होता तो पार हरवून गेला आहे.माझ्यावर सर्वांची सक्त नजर असायची.पण मी सर्वांची नजर चुकवून झाडावर पण चढायचे, आणि विहिरीत पण उतरायचे.आणि आता साठ वर्षांनंतर सगळे सल्ला देतात.जंप मारा, व्यायाम करा.खूप चाला, खूप पळा.हे करा, आणि ते करा.

आता जागेवरून उठायचा पण कंटाळा येतो.जेंव्हा खूप पचवू शकत होतो, तेंव्हा प्रमाणातच, मोजकेच खायला मिळायचे.आता खाद्य पदार्थांची रेलचेल आहे तर खावू शकत नाही,खाल्लेच तर नीट पचत नाही.असे विलक्षण विपरीत जीवन असते माणसाचे.लहानपणी इतक्या उड्या मारल्या त्याचा आता काहीच उपयोग नाही.आणि लहानपणी कमी खाल्ले होते म्हणून आता वजन कमी होत नाही.सगळेच विलक्षण विपरीत जीवन वाटते.

शहरात येऊन माणूस एकदम जड होऊन जातो.त्याचे कारण सर्व आधुनिक सुखसोयी.पण मला आता त्या सर्व दुःख सोई वाटू लागल्या आहेत.कारण शरीराला व्यायाम होईल असे कुठलेच काम उरले नाही.आणि जे नाईलाजाने करावे लागत होते,ते आता आजारांवर इलाज म्हणून करावे लागते.सगळेच विलक्षण विपरीत झाले आहे जीवन.🙆‍♂

सौ.कमल सोनजे पुणे.